19:00 Nakarmić kruki reż. Carlos Saura

5.11 / PON / 19:00 / Spojrzenie dziecka: Nakarmić kruki reż. Carlos Saura

Trauma dorastania bez matki w domu oficera: dziewczęce koszmary czy ukryta w onirycznym kinie społeczna analiza frankistowskiej Hiszpanii?

Carlos Saura w latach 70. zdobył pozycję mistrza nowoczesnego kina psychologicznego; realizował filmy analitycznie przenikliwe, posługiwał się strumieniem świadomości, sugestywnie i płynnie łączył ze sobą realność, wspomnienia i wyobrażenia. „Nakarmić kruki” to jedno z jego najwybitniejszych dzieł.

Akcja rozgrywa się w obrębie rodziny w wielkim domu otoczonym starym ogrodem w śródmieściu Madrytu. Bohaterkami są trzy siostry: jedenastoletnia Isabelle, dziewięcioletnia Ana i pięcioletnia Maité. Główną postacią i narratorką opowieści jest Ana, ciężko przeżywająca brutalność i hipokryzję świata dorosłych, wyrastająca w poczuciu samotności, pełna tęsknoty za zmarłą matką.

Film, pomimo że jego bohaterkami są dzieci, skupia się właściwie na dramatach egzystencji. Dzieciństwo – w przeciwieństwie do stereotypów – nie jest tu beztroskie i arkadyjskie, lecz od zarania kaleczone, pełne cierpień, rozczarowań i lęków. Ana dorasta w permanentnym kryzysie, w cieniu śmierci i poczuciu niepewności, szukając azylu w przywołujących matkę imaginacjach. Ten obraz tragizmu losu dopełniają jeszcze wyznania dorosłej Any oraz straszne słowa umierającej matki o pustce i oszustwie. Wielką rolę w dziele Saury odgrywa przejmująca atmosfera – mroczna, tajemnicza i zarazem nostalgiczna. Czujemy skryty wewnętrzny ból, oddychamy aurą odchodzącego czasu. Począwszy od czołówki przewijają się przez ekran stare zdjęcia i albumy – wątłe już ślady życia i silne znaki przemijania.

Jednakże, pomimo kameralności i skupienia się na jednostkowych przeżyciach, film jest mocno osadzony w rzeczywistości. Saura, jak w wielu swych innych utworach, tu też wykazuje temperament ostrego społecznego krytyka. Obserwuje degrengoladę kryjącą się wewnątrz „przyzwoitej” mieszczańskiej rodziny, oskarżając jej głowę – frankistowskiego oficera – o cynizm i obłudę.

W „Nakarmić kruki” niebywale misterna jest wielopłaszczyznowa struktura narracji. Akcja rozgrywa się współcześnie, ale komentowana jest przez trzydziestoletnią Anę, więc 20 lat później. Teraźniejszość – w czasie i przestrzeni – jest ewidentnie realna, ale w rzeczywistość nieustannie wkracza wyobraźnia – przywoływana jest nieżyjąca matka, tak jakby tylko zniknęła i w każdej chwili mogła powrócić. Ponadto pomiędzy przeżywaną realność i wyobrażenia mała Ana wprowadza wspomnienia wcześniejszych wydarzeń i obserwacji. Tworzy się w ten sposób wielce skomplikowany, lecz przejrzysty monolog wewnętrzny bohaterki.

Wspaniała jest główna postać w wykonaniu bardzo wrażliwej i kreatywnej Any Torrent. Reżyser wspominał, że zobaczył ją w filmie V. Erice „Duch roju”, co zainspirowało go do napisania scenariusza i obsadzenia Any w swym utworze. W podwójnej kreacji – matki i dorosłej Any – wystąpiła Geraldine Chaplin – wówczas partnerka i ulubiona aktorka twórcy. Saura traktował swój film w sposób dość osobisty. Wspominał, że pamięta własne dzieciństwo jako czas strachu przed nieznanym, nocnych mar, osamotnienia i bezsiły wobec zła. Zdjęcia realizował głównie we własnym domu i sąsiadującym ogrodzie.

„Nakarmić kruki” nagrodzono Srebrną Palmą na Festiwalu w Cannes w 1976 roku.

nakarmic kruki kadr
Carlos Saura (1932) – hiszpański reżyser i scenarzysta. Inspirował się twórczością Luisa Bunuela, osiągając po latach w kinie iberyjskim równą mu pozycję. Rozpoczynał twórczość od filmów społecznych i politycznych, światową sławę zyskał w kinie psychologicznym, zrealizował też szereg pozycji odwołujących się do tradycji kultury oraz muzycznych fascynacji. Debiutował w 1959 roku filmem „Los Golfos”. Do jego najwybitniejszych osiągnięć należą między innymi: „Mrożony peppermint” (1967), „Anna i wilki” (1973), „Kuzynka Angelika” (1974), „Nakarmić kruki” (1976), „Carmen” (1983), „Tango” (1998), „Ja Don Giovani” (2009).

Geraldine Chaplin 
(1944) – aktorka znana z ról charakterystycznych, córka Charliego Chaplina. Jako dziecko zagrała w filmie ojca „Światła rampy” (1952). Debiutowała w „Doktorze Żywago” (1965). Najlepsze role stworzyła w filmach Saury w latach 1967-1979, będąc też wówczas w życiu prywatnym jego partnerką. Grała także w biograficznym filmie „Chaplin” (1992, rola własnej babki), a także w filmie P. Almodovara „Porozmawiaj z nią” (2002) i katastroficznym dramacie „Niemożliwe” (2012). Jej filmografia liczy ponad 250 pozycji.

6.11 / WT / 19:00 / Polska klasyka: Struktura kryształu reż. Krzysztof Zanussi
7.11 / ŚR / 19:00 / Aaron Sorkin: Wojna Charliego Wilsona reż. Mike Nichols
8.11 / CZW / 19:00 / Rząd USA: Zbyt wielcy by upaść reż. Curtis Hanson
9.11 / PI / 19:00 / Nie przegap: Zimna wojna reż. Paweł Pawlikowski

12.11 / PON / 19:00 / Spojrzenie dziecka: Cinema Paradiso reż. Giuseppe Tornatore
13.11 / WT / 19:00 / Polska klasyka: Życie rodzinne reż. Krzysztof Zanussi
14.11 / ŚR / 19:00 / Aaron Sorkin: Moneyball reż. Bennett Miller
15.11 / CZW / 19:00 / Rząd USA: Czwarta władza reż. Steven Spielberg

Poprzedni Następny Archiwum filmów
Top